Paranoid Park (2007)

‘Πολύ κρύο ρε π%#&τη μου. Πού πας ρε κακομοίρη με το μπλουζάκι και το σακάκι μέσα στα μεσάνυχτα να περπατήσεις στην Αθήνα. Ρε μπας και έπρεπε να αράξω σπίτι να δω το clerks για χιλιοστή φορά στο χαζοκούτι;’

Κοιτώντας προς τα πάνω καθώς κατηφόριζα προς το ‘Μικρόκοσμο’ μαζί με το ζεύγος, μπορούσα να δω το συννεφάκι με αυτές μου τις σκέψεις να κρυσταλλώνεται μέσα στην παγωνιά της Παρασκευής…ευτυχώς δεν την ‘άρπαξα’ και γλύτωσα τον πυρετό το Σαββατόβραδο!

Καλά καλά…έχετε ήδη ξενερώσει με το άθλιο humor μου γι’αυτό περνάω στο κυρίως.

Το Paranoid Park του Gus Van Sant λίγο έλλειψε να γίνει άλλο ένα εργάκι που δεν πρόλαβα να δω στο cinema αλλά ευτυχώς ήρθαν αλλιώς τα πράγματα και κατάφερα να απολαύσω όπως πρέπει (όπως συνηθίζω να λέω) μία εξαιρετική, κατά την ταπεινή μου άποψη, ταινία.

Αυτή η ταινία, όπως και πολλές άλλες που κάποιος κακοήθης θα έντασσε στην κατηγορία ‘καλλιτεχνικός κινηματογράφος’, δε βασίζεται πολύ στην πολυπλοκότητα του σεναρίου. Με λίγα λόγια, το σενάριο επικεντρώνεται απλά σε μία άτυχη στιγμή ενός πιτσιρικά που μαζί με το skateboard του βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή και κατέληξε μπλεγμένος σε ένα φρικτό ατύχημα. Ουσιαστικά λοιπόν, το σενάριο δεν είναι η εξιστόρηση ενός περιστατικού αλλά η απεικόνιση της ψυχολογίας και της εσωτερικής πάλης ενός εφήβου που καλείται να αντιμετωπίσει το διαζύγιο των γωνιών του, τη σχέση του με το αντίθετο φύλο, τη θέση του ως πρότυπο στα μάτια του μικρού του αδερφού και ένα θάνατο.

Όλα τα παραπάνω ‘φιλοτεχνούνται’ πάνω στη βάση της skate κουλτούρας και μέσα σε ένα γοητευτικό πλέγμα εξαιρετικής σκηνοθεσίας που ‘παίζει’ με αστικές εικόνες και πλάνα επικεντρωμένα στον (απροσδόκητα καλό) πρωταγωνιστή. Όσον αφορά το soundtrack, δε μπορώ να εκφέρω αντικειμενική-και καλά-άποψη. Η παρουσία και μόνο του Elliot Smith μου είναι αρκετή!

…sorry αλλά έχω κι εγώ τα κολλήματά μου…

Persepolis (2007)

Ξεκινάω λέγοντας ότι ελπίζω αυτή η υπέροχη ταινία να βγει κανονικά στις αίθουσες για να μπορούν όλοι όσοι αγαπούν το σινεμά να την απολαύσουν (όπως πρέπει ρε καναπεδο-dvdο-internetάκιδες).

Πεπεισμένος ότι δε θα έβρισκα εισιτήριο για ένα από τα ganian του 13^ου Φεστιβάλ της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, δεν το έβαλα καν στο αρχικό μου πρόγραμμα, αλλά οι θεότητες του κινηματογράφου, για καλή μου τύχη, είχαν ήδη ορίσει αλλιώς τη μοίρα μου. Έτσι, μία σειρά συμπτώσεων με οδήγησε χτες στις οκτώ το βραδάκι στη θέση Σ20 του κατάμεστου cine Δαναός, όπου και ξεκίνησε η φετινή μου πορεία μέσα στην πρωτευουσιάνικη γιορτή του σινεμά!

Όντας πολιτιστικά ημι-αμόρφωτος (γεγονός που φαίνεται και από τις ηλίθιες λέξεις που συνηθίζω να πλάθω για τα posts μου), οι μοναδικές πληροφορίες που είχα για την ταινία ήταν ότι πρόκειται περί ενός βιογραφικού (ας πούμε) κινουμένου σχεδίου βασισμένο σε ένα comic από κάποια Ιρανή. Για κάποιο περίεργο λόγω, περίμενα να δω καμία avantgardίλα που θα ισορροπούσε στην κλωστή που χωρίζει το ‘ανιαρό δήθεν’ από τη ‘μεγαλοφυΐα’. Χμμμ…

Κατά τη διάρκεια των 90+ λεπτών που διήρκησε το film, είμαι σίγουρος ότι στο πρόσωπό μου είχα ζωγραφισμένη μία έκφραση, παρόμοια με εκείνη ενός παιδιού που αφιερώνει όλη του την προσοχή και τον θαυμασμό σε κάτι που αντικρίζει για πρώτη φορά! Η Marjane Satrapi, δημιουργός του comic και σκηνοθέτης (μαζί με τον Vincent Paronnaud) έχει πλέξει μία πανέμορφη ιστορία! Το story σε γενικές γραμμές επικεντρώνεται στην πορεία της μικρής Marjane μέσα από τις θυελλώδεις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που σημάδεψαν το Ιράν τις προηγούμενες δεκαετίες. Η παιδικότητα και η ενηλικίωση μέσα από τον πόλεμο, την επανάσταση, την θρησκευτική καταπίεση, η αυτοεξορία και ο ανεπιτυχής επαναπατρισμός αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ταινίας. Δε μένουμε όμως μόνο εκεί…

Ένα στοιχείο που με ενθουσίασε πραγματικά στην ταινία ήταν η (για το προσωπικό μου γούστο) πανέμορφη αισθητική των κατά τα άλλα ‘απλών’ σκίτσων, που αποκαλύπτουν για άλλη μια φορά το μεγαλείο της pop κουλτούρας. Αυτό που πραγματικά όμως με έκανε να τη λατρέψω πριν καλά καλά τελειώσει, ήταν το γεγονός ότι ενώ μια τόσο δραματική ιστορία μπορεί να αποδοθεί, όπως εκατοντάδες άλλες παρόμοιες, με δακρύβρεχτο τρόπο, αυτό δεν έγινε!!! Η ταινία δεν ξεχνάει ότι είναι ‘comic’ και ένα μείγμα από έξυπνα cartoonίστικα gags και πνευματώδεις διαλόγους φροντίζει να χαράσσει τη χρυσή τομή και να τηρεί τις τέλειες αναλογίες δράματος και χιούμορ.

Any way…πολλές χαζομάρες έγραψα πάλι….Το νου σας στο πρόγραμμα των κινηματογράφων!!!!

The Royal Tenenbaums (2001)

Ξέρω, ξέρω. Θα μου την πέσετε τώρα όλοι εσείς οι δήθεν cinephiles σε φάση “ποιος νομίζεις ότι είσαι” και “εσένα περιμέναμε να δούμε τους Tenenbaums” και τέτοια. Κουφάλες πόσοι από εσάς έχετε δει το Rushmore, το Life Aquatic with Steve Zissou και το The Squid and the Whale (στα οποία είναι σκηνοθέτης ή παραγωγός ο Wes Anderson)? Ούτε οι μισοί από εσάς που μου το παίζετε εξυπνάκηδες και με κράζετε. Τέλος πάντων, δίνω τόπο στην οργή γιατί θέλω να έχω ωραία διάθεση όταν γράφω για μία από τις αγαπημένες μου ταινίες.

Επειδή ένα video διάρκειας 1.50’ στο sidebar του blog δε μου φτάνει για να τιμήσω αυτήν την υπέροχη ταινία, αποφάσισα (αν και είναι έξω από τις αρχές μου) να γράψω και ένα post. Όχι πως θα το διαβάσει ποτέ κανένας, αλλά δε βαριέσαι…Any way, ξεκινάω:

Το story πάνω κάτω

Τα πράγματα είναι απλά. Μία οικογένεια από “μεγαλοφυΐες” σε φάση παρακμής και διάλυσης. Αυτό σας αρκεί…αχόρταγοι.

Γιατί αυτή η ταινία είναι ωραία

Εντάξει, τα κλασικά, ωραία σκηνοθεσία, έξυπνοι διάλογοι φανταστικές ερμηνείες (ήταν όντως όλοι απολαυστικοί) κλπ. Δε μένουμε όμως μόνο εδώ. Ένα εξαιρετικό χαρακτηριστικό της ταινίας αυτής είναι ότι καταφέρνει μέσα από “ακραία” μέσα (χαρακτήρες, καταστάσεις, χρώματα, ενδυματολογικές προτίμησες κλπ) να παρουσιάζει με κωμικό – στην επιφάνεια – τρόπο, μια εξαιρετικά δραματική και έντονα συγκινησιακή ιστορία. Από τη μία λοιπόν έχουμε τα ποντικάκια της Δαλματίας, τον Ινδό (?) υπηρέτη και τις ασορτί φόρμες Adidas, από την άλλη όμως βρίσκουμε μοναξιά, κατάθλιψη, αποτυχία, αυτοκτονία, ναρκωτικά κλπ κλπ. Μη βιαστείτε λοιπόν να κρεμάσετε το ταμπελάκι “κωμωδία” κάτω από τους Tenenbaums.

Για να μην είμαστε όμως άδικοι, πρέπει να πούμε ότι πέρα από τη δραματική επίγευση που επιβάλλεται στον κινηματογραφικό μας ουρανίσκο, η ταινία διαθέτει ιδιοφυή κωμικά στοιχεία. Αυτά τα βρίσκεις παντού μέσα στο φιλμ, με πιο απολαυστικές, κατά την ταπεινή μου άποψη, τις λεπτομέρειες που πιθανότατα εκτιμάς μετά τη δεύτερη-τρίτη “ανάγνωση”.

Τέλος, η “πολύχρωμη παιδικότητα” στο ύφος του έργου του Wes Anderson, και το γεγονός ότι η συγκεκριμένη ταινία περιέχει ένα σύνολο φανταστικών χαρακτήρων, που επί της ουσίας κανένας δεν είναι πρωταγωνιστικός, και που όλοι σε κερδίζουν αυτόματα, την κάνουν απολαυστική από κάθε άποψη!

Μουσική

Ναι!!! Αν και παραδέχομαι ότι αυτό συμβαίνει για προσωπικούς λόγους, πιστεύω ότι η μουσική της ταινίας αξίζει ξεχωριστή παράγραφο. Είναι μεγάλη μαγκιά που λέτε να επενδύεις μουσικά μία ταινία με ένα εξαιρετικό soundtrack το οποίο όμως δεν κλέβει την παράσταση από την ίδια την ταινία. Στην προκειμένη περίπτωση το αποτέλεσμα είναι άψογο (ίσως καλύτερο από του ποδολάγνου μικρού θεού που τον έχετε κάνει τοτέμ και τον προσκυνάτε διαρκώς...ελάτε τώρα…χαχαχαχα). Από Beatles και Vivaldi, μέχρι Velvet Underground και Ramones. Άλλος ένας όμως λόγος για τον οποίο λάτρεψα αυτήν την ταινία, είναι γιατί μέσω αυτής ανακάλυψα (αν και καθυστερημένα ως τέκνο της Αθηναϊκής “επαρχίας”) έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του προσωπικού μου μουσικού Σύμπαντος. To “needle in the hay” από τον Elliot Smith, με τον Richie να μονολογεί “I’m going to kill myself tomorrow”, μου “έσκισε” την καρδιά από την πρώτη στιγμή (περισσότερα για τον Elliot Smith στο μουσικό section του blog).

Επίλογος

Λοιπόν…το ταινιάκι είναι εξαιρετικό και όσο δεν το έχετε δει να σπεύσετε να το δείτε το συντομότερο γιατί θα σας εξετάσω. Όλοι τώρα εσείς οι συγκαμένοι και δυσκοίλιοι (thanx Τζουμ) κουκουέδες και ψευτοκουλτουριάριδες που βρήκατε την ταινία και καλά pretentious και ότι άλλο σκατόψυχο μπορείτε να εφεύρετε για να μιζεριάσετε, μπορείτε να κάνετε ένα print αυτό το post, να τυλίξετε το Α4, και να το χώσετε εκεί που ξέρετε.

Καλή προβολή!